Dodaj do ulubionychStartuj z ooh.plNapisz Do nas
Strona Główna I Nasza Oferta I Ogłoszenia I Kontakt I Agroturystyka I Domki Kempingowe I Pola Namiotowe
Ośrodki Wczasowe I Pensjonaty I Sanatoria I Hotele I Restauracje I Informacje I Brama Bieszczadów I Mapa
Atrakcje Turystyczne I Warto Zwiedzić I Komunikacja I Szlaki Turystyczne I Zielone Granice I Stadniny Koni
Strona Główna


Mapa Wypoczynku

   Sobień wzgórze na trasie z Sanoka do Leska w paśmie Gór Słonych (451m npm) na, którym znajdują się ruiny Zamku Sobień Już XIII w. był tu drewniany gród którego zadaniem była ochrona szlaku w dolinie Sanu bięgnącej z Polski na Węgry. Od XIVw. gród był już budowlą murowaną i należał do korony polskiej. W 1417 roku na zamku odbyły się zaślubiny Władysława Jagiełły z Elżbietą Granowską.
   Po tym jak Kmitowie do których należał zamek przenieśli się do Leska zamek zaczął popadać w ruine. W czasie II wojny światowej a właściwie pod jej koniec mury zamku były kryjówką miejscowych band UPA. Jak każda stara budowla zamek Sobień ma swoją legende która głosi iż w ruinach straszy nocami błąkająca się postać zamurowanej żywcem w lochach kasztelanki w ten sposób ukaranej przez męża za zdrade.Wokół ruin obecnie znajduje się rezerwat Góra Sobień
Bibliografia Bieszczady Tomasz Darmochwał Białystok 1999



Ścieżka przyrodnicza na Górze Sobień

DOJAZD I DOJŚCIE DO ŚCIEŻKI
Ścieżka przyrodnicza zlokalizowana jest na obszarze Parku Krajobrazowego Gór Słonnych w Leśnictwie Manasterzec, należą-cym do Nadleśnictwa Lesko. Ścieżka bierze początek z rezerwatu przyrody "Góra Sobień". Jest łatwo dostępna, gdyż można do niej dojechać auto-karem, samochodem (plac postojowy - parking tuż przy rezerwacie), rowerem lub kursowym autobusem z Leska, Sanoka (kursy przez Łukawicę) skąd z przystanku z Łukawicy lub Załuża należy dojść ok. 1,5km Można również dotrzeć pociągiem z Zagórza wysiada-jąc w Łukawicy. Do ścieżki można także dojść szlakiem zielonym prowadzącym z pasma Gór Słonnych do rezerwatu "Góra Sobień". Trasa ścieżki o długości 3 km tworzy pętlę która rozpoczyna się przy placu postojowym - parkingu; pierwszy odcinek z przystankiem nr 1 znajduje się w rezerwacie "Góra Sobień". Trasa ścieżki kończy się na przystanku nr 7 (skład drewna) skąd drogą asfaltową należy dojść do miejsca wyjścia czyli placu parkingowego przy rezerwacie (odległość ok. 200 m). Inicjatorem utworzenia ścieżki przyrodniczej byk Nadleśniczy Nadleśnictwa Lesko mgr inż. J. Kosiba oraz Leśniczy Leśnictwa Manasterzec Stanisław Przytulski - przy współpracy Zespołu Szkół Leśnych w Lesku i Zespołu Karpackich Parków Krajobrazowych w Krośnie.

ORGANIZACJA I BEZPIECZEŃSTWO PRZEJŚCIA ŚCIEŻKI
- optymalna wielkość grupy 20 osób w wieku powyżej 12 lat, o dzieci poniżej 12 lat pod ścisłą opieką rodziców, o w czasie deszczu lub bezpośrednio po opadach należy zachować szczególną ostrożność,
- obowiązkowo należy posiadać obuwie terenowe, - przez kładki należy przechodzić pojedynczo,
- czas przejścia ok. 2 godz.,
- zalecany niniejszy przewodnik,
Z uwagi na mocno zróżnicowaną rzeźbę terenu (strome stoki, jary, mocno wcięte doliny potoków) oraz urządzenia techniczne w postaci wysokich i wąskich kładek, bardzo stromych podejść jak również zejść (po stopniach wyciętych w kłodach drzew), bezwzględnie należy zachować dyscyplinę i ostrożność w czasie poruszania się po ścieżce. O zasadach bezpiecznego poruszania się po trasie ścieżki informuje tablica przy wejściu.

OPIS TRASY ŚCIEŻKI
Ścieżka na całej długości jest oznakowana na drzewach znakami -malowanymi:

PRZYSTANEK NR 1

Do przystanku dochodzimy z placu postojowego ścieżką w kierunku wzniesienia Góra Sobień, w połowie podejścia zatrzy-mujemy się przy tablicy informacyjnej. Znajdujemy się w rezerwa-cie przyrody leśno - faunistyczno - krajobrazowym p.n. "Góra Sobień" - utworzonym w 1970 r. na powierzchni 5,34 ha wokół wzgórza będącego bocznym odgałęzieniem pasma Słonnych Gór. Ochroną objęto tu fragment Lasu mieszanego z chronionymi gatunkami roślin zielnych w runie (barwinek pospolity, lilia złotogłów, wawrzynek wilczełyko, tojady: dzióbaty i mołdawski, pokrzyk wilcza jagoda i inne) oraz występującą na tym terenie rzadką fauną kserotermiczną (pająki, ryjkowce, sie-ciarki, roztocza, skąpo-nogi itp). Nieodłącznym elementem rezerwatu podlegającym ochronie są ruiny zamku Sobień. Z. przystanku nr 1 pod-chodzimy drewnianymi schodkami na wzgórze (451 m n.p.m.) i stajemy pośród ruin zamku Kmitów - do XVI w. głównej siedziby największego rodu prowadzącego w średniowieczu akcję zasiedlania Bieszczadów. Najwcześniejsza wzmianka o zamku pochodni z XIV w., był on wtedy własnością królewską a jego powstanie zawdzięczamy Kazimierzowi Wielkiemu. Przed 1400 r. zamek przeszedł na własność rodu Kmitów, którzy do XVI w weszli w posiadanie ok. 60 wsi bieszczadzkich. Zamek został opuszczony w 1523 r kiedy Kmitowie przenieśli się do zamku w Lesku. Z przygotowanej na wzgórzu przez Nadleśnictwo Lesko plat-formy roztacza się piękny widok na dolinę Sanu, dalej na Łukawicę i Wolę Postołową a przy dobrej widoczności na Bieszczady Wyso-kie (Smerek, Łopiennik). Nasyceni pięknymi widokami wracamy tą samą trasą do parkingu i po przejściu głównej drogi wchodzimy w kompleks leśny gdzie ustawione są tablice informacyjne. Dowia-dujemy się z nich o przebiegu trasy ścieżki. Znaki na drzewach pro-wadzą nas do przystanku nr 2.

PRZYSTANEK NR 2

Idąc do przystanku nr 2 obserwujemy drzewostan bukowo - -jodłowy, runo stanowią m.in. sałatnica leśna, kosmatka, czworolist pospolity. W sąsiedztwie zauważamy stos drewna- efekt sanitarne-go porządkowania lasu oraz na drzewach budki lęgowe dla ptaków. Przy tablicy informacyjnej znajdujemy się w drzewostanie miesza-nym. Przed nami widok na dolinę Sanu. Uwagę przyciąga las olcho-wy znajdujący się między szosą a torem kolejowym, w którym obec-nie dokonywana jest przez leśników zmiana składu gatunkowego rosnących drzew. Sadzony jest jawor i je-sion pod osłoną drzew starszych. Po uzyska-niu przez sadzone drzewa odpowiedniego wieku starsze zostaną usunięte co zakończy proces przebudowy. Bliżej przyjrzymy się temu fragmentowi idąc z przystanku nr 7 do parkingu przy rezerwa-cie. Z przystanku nr 2 idziemy dalej w kierunku wschodnim obserwując po drodze drzewostan w wieku ponad 60 lat. W runie występują skupiska wawrzynka wilczełyko, skrzypu olbrzymiego i knieci błotnej po czym wnioskujemy, iż jesteśmy w siedlisku bardzo wilgotnym. Po przekroczeniu kładki na cieku wodnym dochodzimy do przystanku nr 3.

PRZYSTANEK NR.3

Otacza nas drzewostan grabowo - bukowy w wieku ok. 70 lat. Prowadzone są tutaj cięcia - zabiegi pielęgnacyjne eliminujące drzewa złej jakości, obumarłe i chore. Kierując się oznakowaniem podchodzimy pod górę i wchodzimy w mo-drzewiową aleję, która ciągnie się na długości ok. 200 m. W sąsiedz-twie zauważamy wyra-źne samosiewy jawom co świadczy o dobrej kondycji tego gatunku i zgodności jego wystę-powania ze siedliskiem, co umożliwia naturalne odnawianie się tych drzew. Warto tu wspo-mnieć, że w niektórych miejscach muszą być prowadzone sztuczne nasadzenia aby las mógł być prawidłowo ukształtowany. Dalej skręcamy w lewo obok pojedynczego martwego drzewa (dziuplastego) i wchodzimy w drzewostan bukowy, w którym występuje wyraźne kępowe odnawianie się jesionu. Runo stanowi fiołek, podbiał i groszek wiosenny. Podczas podejścia na wzniesienie, uwagę przyciąga głęboki błotnisty szlak zrywkowy. Stan tego szlaku dowodzi o trudnym transporcie drewna w warunkach górskich. Po pokonaniu wzniesienia trasa ścieżki wiedzie w kierunku potoku poprzez drzewostan bukowo -jodłowy - znajdujemy się bowiem na granicy piętra pogórza i regla dolnego. Idąc zauwa-żamy stosy leżaniny - efekt sanitarnego porządkowania lasu. Mijamy kładkę - obok miejsce do odpoczynku, na potoku oczko wodne. Kierując się znakami dochodzimy do przystanku nr 4.

PRZYSTANEK NR 4

Tablica przystankowa informuje nas o podziale powierzch-niowym stosowanym w lasach. Kompleksy leśne w leśnictwach podzielone są na oddziały ze względów gospodarczych (oznaczone nume-rami), a te składają się z wydzieleń wyznaczonych ze względów przyrodniczych (dominujący gatunek drzew, wiek, siedlisko itp.). Na przystanku tym obser-wujemy dorodny drzewostan o właściwym składzie gatunko-wym, pełnym zwarciu i dobrej kondycji zdrowotnej. Ścieżka biegnąca dalej do przystanku nr 5 wiedzie w terenie o zróżnico-wanej rzeźbie terenu - UWAGA - rozpoczynający się odcinek jest bardzo niebezpieczny do przejścia, bądź ostrożny! Na tra-sie mijamy strome jary, podej-ścia, skarpy, przechodzimy przez wiszące kładki. W runie bogata roślinność: śledziennica skrętolistna, wilczomlecz mig-dałolistny, zawilec gajowy, le-piężnik i kępy widłaka jałowco-watego. Po trudnym odcinku osiągamy przystanek nr 5. (Plat-forma).

PRZYSTANEK NR 5

Z platformy obserwujemy piękny przełomowy odcinek potoku leśnego, który wypływa z pasma Gór Słonnych i wpada do Sanu. Głęboko wcięte koryto potoku dowodzi o silnej erozji wodnej i zróżnicowanych po-ziomach przepływu. Na platformie ławeczki i stoliki umożliwiają odpoczynek i obserwa-cję również dorodnego drzewostanu jodłowe- go w wieku ok. 110 lat. Po odpoczynku udajemy się w dalszą drogę pokonując ciekawe terenowo odcinki, obserwując zróżnicowane kształty pni i pokrój ko-ron drzew.

PRZYSTANEK NR 6

Przystanek ten poświęcony jest ochronie lasu i problem-atyce łowieckiej. Wychodząc z lasu, na jego skraju zauważamy ogrodzoną uprawę leśną przed zwierzętami zgryzającymi. Znajdują się tutaj obok siebie paśniki, lizawki dla zwierząt, zaporowe poletko zgryzowe oraz posypy dla kuropatw. Informuje nas o tym tablica informacyjna. Tu również na rozległej polanie leśnicy urządzili miejsce na rozpalenie ogniska, gdzie w czasie odpoczynku można podsumować wrażenia z przebytej trasy. Z tego miejsca schodzimy w dół kierując się na skład drewna (przystanek nr 7).

PRZYSTANEK NR 7

Znajdujemy się na składzie drewna, gdzie gromadzone jest okresowo drewno pozyskane z głębi lasu. Drewno jest ocechowane tzn. odbite jest oznaczenie Lasów Państwowych z numerem (plas-tikowym), przeważnie w odziomku. Metoda ta ma na celu identy-fikowanie przewożonego drewna i zapobieganie kradzieży. Wyjazd ze składu jest zabezpieczony szlabanem, zaś wywóz drewna odbywa się w ściśle ustalonych terminach. Warto tu wspomnieć, że gospo-darka leśna (w tym wycinka drzew) jest prowadzona zgodnie z zas-adami hodowlanymi lasu oraz operatem urządzania lasu, który jest sporządzany dla każdego nadleśnictwa na okresy 10 letnie. Planowa gospodarka leśna eliminuje przypadkowość działań i w efekcie de-wastację lasu. Ze składu wychodzimy na szosę i kierując się w prawo dochodzimy do wejścia na ścieżkę.

PODSUMOWANIE

Mamy nadzieję, że ścieżka przyrodnicza po której spacerowałeś przypadła Ci do gustu. Prowadziła ona po osobliwych i ciekawych fragmentach wyjątkowo pięknej części Parku Krajo-brazowego Gór Słonnych, zawdzięczających swój wygląd i charak-ter leśnikom pracującym w Nadleśnictwie Lesko. Baczny obserwa-tor przemierzając trasę ścieżki zapewne zauważył liczne gatunki ptaków, zwłaszcza drapieżnych jak: orlik krzykliwy, jastrząb, krogulec i myszołów. Jeśli dostrzegłeś po wcześniejszym zapozna-niu się z treścią przewodnika i tablic informacyjnych występujące tu obiekty przyrodnicze to znaczy, że umiesz patrzyć, a ścieżka była warta Twojego wysiłku. Park Krajobrazowy Gór Słonnych - o powierzchni 51 392 ha obejmuje ochroną północne fragmenty Gór Sanocko - Turczańskich i południowe pasma Pogórza Przemyskiego. W parku dominują obszary leśne ok. 60 %, a 32 % to użytki rolne. Cechą charakterystyczną roślin-ności parku jest piętrowość: do 500 m. n.p.m. w piętrze pogó-rza występuje grąd wschodnio karpacki, powyżej tej wysoko-ści występuje regiel dolny z lasami bukowymi i bukowo-jodło-wymi. Flora naczyniowa parku liczy ok. 900 gatunków, wśród nich na stosunkowo niewielkiej wysokości można spotkać 68 gatunków górskich i 5 subalpej-skich. Faunę parku sta-nowią 133 gatunki krę-gowców, w tym 92 ga-tunki ptaków ponadto _ 58 gatunków bezkręgowców objętych ochroną całkowitą. Słabo zurbanizowany i pene-trowany teren jest osto-ją dużych ssaków: niedźwiedzi. w f wilków, rysi a także rzadkich ptaków:
orła bielika, bociana czarnego i puchacza. Na terenie parku zlokalizowano 5 rezerwa-tów przyrody, z których 4 :
"Polanki", "Na Opalonym', "Dyr-bek" i "Chwaniów" obejmują ochroną naturalne zbiorowiska buczyny karpackiej. Rezerwat "Góra Sobień" chroni strome wzgórze z ruinami zamku Kmi-tów - obecnie porośnięte lasem mieszanym. Z części Parku Kra-jobrazowego Gór Słonnych postuluje się utworzenie Turnickieg Parku Narodowego.

    

Wszelkie uwagi, zapytania kierować: www.ooh.pl       Zalecana Przeglądarka IE 5.0

© Turystyczne Podkarpacie 2001 Wszelkie prawa zastrzeżone
Zaprzyjaźnione serwisy: nocuj.pl | bieszczady24.pl | podkarpacie24.pl | esanok.pl | bramkasms.pl