W letnie niedziele na plenerowej estradzie odbywają się imprezy muzyczne pod nazwą Solińskie lato.
Przystań Białej Floty, oprócz rejsów statkiem po Jeziorze Solińskim, oferuje wynajem sprzętu pływającego, od deski surfingowej po duży kabinowy jacht. Cumowanie własnych łodzi jest płatne. Zabronione jest tu używanie łodzi z silnikami spalinowymi. Ze względu na częste wahania poziomu wody, nierówności dna i znaczne głębokości, kąpiel jest dozwolona wyłącznie w miejscach do tego celu wyznaczonych.
Wypoczynkowi sprzyja dobra baza noclegowa: domy wczasowe, kempingi i pola namiotowe. Zamieszkać można choćby na wielkim kempingu Jawor, rozciągniętym na tarasach z widokiem na jezioro.
W lecie działa tu wiele restauracji, piwiarni, a także dyskotek. Trudno powiedzieć, czy Solina jest bardziej ożywiona za dnia czy w nocy. Na pewno to raj dla poszukujących zabawy i gwaru turystów.
Historia - osada o tej nazwie od 40-tu lat leży na dnie zalewu, u stóp zapory. Ponad powierzchnią wody pozostał tylko przysiółek Werlas. Osiedle pracowników elektrowni oraz zespół obiektów wypoczynkowych w budynkach z czasów budowy leżą na gruntach należących niegdyś do wsi Zabrodzie.
Solina była jedną z najstarszych miejscowości w Bieszczadach (XIV w.). Ponownie lokowana na prawie wołoskim w końcu XV wieku. W okresie międzywojennym zamieszkiwała ją ludność wielonarodowa, zaraz po II wojnie światowej wysiedlono stąd Ukraińców, pozostałe 500 osób wyprowadziło się ze względu na budowę zapory.
Zapora - to najciekawszy obiekt Soliny. Już w okresie międzywojennym ostatni tutejszy przełom Sanu (pomiędzy wsiami Solina i Myczkowce) był wskazywany jako najlepsze miejsce pod budowę zapory. San to największa rzeka Bieszczadów. Z całkowitej długości rzeki 444 km, odcinek Bieszczadzki to ok. 150 km. Jej źródła znajdują się w rejonie Przełęczy Użockiej i szczytów: Opołonek i Piniaszkowy. Końcem XIX w. wykonano pierwsze pomiary, a do 1914 r. Austriacy prowadzili prace regulacyjne koryta i uspławnienia Sanu.
Z czasów II Rzeczpospolitej pochodzi pierwszy projekt zapory, powstały już w 1921 r. Podjęto wówczas budowę zapory w Myczkowcach. Projekt jednak upadł i ostatecznie na jego bazie dokończono budowy w latach 1956-60. Jezioro Myczkowieckie jest zbiornikiem wyrównawczym dla położonego powyżej Solińskiego.
Prace projektowe przyspieszyła wielka powódź w 1934 r. Dwa lata później zatwierdzono lokalizację zapory solińskiej i przystąpiono do badań geologicznych. Te działania przekreślił wybuch II wojny światowej, zaginął także projekt zapory i dokumentacja badań.
Prace geologiczne wznowiono w 1953 r., a do budowy przystąpiono po zakończeniu zapory myczkowieckiej (czyli w 1960 r.). Generalnym projektantem zapory był Feliks Niczke z Energoprojektu . W momencie zakończenia prac w 1969 r. koszt przedsięwzięcia szacowano na 1,5 mld ówczesnych złotych. W ramach budowli towarzyszących wybudowano osiedla mieszkalne w Solinie i 57 km dróg dojazdowych.
Zapora jest obiektem typu ciężkiego o długości 664 m, szerokości w koronie 12 m, wysokości 82 m i kubaturze 760 tys. m3. Na lewym brzegu kompleksu usytuowana jest elektrownia szczytowo-pompowa o mocy 136 MW, którą dają cztery turbiny produkcji czechosłowackiej. Dwie z nich to turbiny odwracalne, które, poza zwykłą produkcją energii w dzień, są przystosowane do przepompowywania nocą wody z Jeziora Myczkowskiego do Solińskiego. Pozwala to zagospodarować nadwyżki energii występujące nocą.
Jezioro Solińskie ma powierzchnię 2100 ha przy normalnej rzędnej piętrzenia. Przy maksymalnej, powierzchnia może się powiększyć do 2220 ha. Średnia głębokość zbiornika wynosi 25 m, a głębokość maksymalna (przy zaporze) przekracza czasami 60 m. Jest to największe - pojemnościowo - sztuczne jezioro w Polsce. Pod względem powierzchni jest 6 jeziorem sztucznym w kraju, a 12 wśród jezior w ogóle. Długość linii brzegowej wynosi ok. 160 km, a jego kształt uwarunkowany jest topografią dolin rzecznych Sanu i Solinki, w które zbiornik sięga.
Budowle tego rodzaju wymuszają zmiany o charakterze klimatycznym i przyrodniczym. Do tych pierwszych nad Jeziorem Solińskim należą m.in. wydłużenie okresu wegetacji, wzrost częstotliwości i prędkości wiatrów; do drugich: nie dociera tu już na tarlisko łosoś, natomiast sztucznie wprowadzono szczupaka, sandacza i okonia.
Jezioro jest niezwykle atrakcyjne pod względem krajobrazowym, obfituje w liczne zatoki, zakola, malownicze urwiste brzegi.
Zapory w Solinie i Myczkowcach pełnią funkcję retencyjną i energetyczną, już kilkakrotnie powstrzymały wody Sanu przed zalaniem miejscowości w dole rzeki.
Z historii najnowszej: Głośny na całą Polskę incydent drogi wiodącej do przystani w Solinie. Choć publiczna to przebiegała przez teren prywatny, administracja nie śpieszyła się z uregulowaniem sprawy, co sprawiło, że właściciel zdecydował się na drastyczny krok: postawił szlaban i zaczął pobierać opłatę za przejazd przez jego działkę.
Miasteczko we wsi - czyli samowystarczalny wojskowy zespół wypoczynkowy Jawor, położony na odosobnionym półwyspie u samych stóp lesistej góry Jawor (741 m). Liczne obiekty sportowe łącznie z kręgielnią i krytym basenem, urządzenia do różnego rodzaju specjalistycznych terapii niczym w uzdrowisku, sala kinowa, biblioteka, sklep spożywczo-przemysłowy, a nawet własna stacja paliw. Oczywiście nie brak przystani z wypożyczalnię sprzętu wodnego. Na zboczu Jawora, dominującego w pejzażu okolic, działa zimą wyciąg narciarski z trasą zjazdową długości 1250 m.
38-612, gmina Solina |
